Hoe overleef je Johannesburg?

‘Een groep van 36 Nederlanders is overvallen in Johannesburg’. Tsja, zulke krantenkoppen doen het imago van Johannesburg natuurlijk niet goed. Eerlijk is eerlijk, als er hier iets gebeurt, dan gaat dit gelijk gepaard met een bepaalde mate van geweld waar wij in Nederland toch onbekend mee zijn. Armed robbery, carjack, murder, een ordinaire diefstal lijkt hier maar weinig voor te komen. Johannesburg is er niet voor mietjes zullen we maar zeggen. Als er bezoek langs komt, dan krijg ik toch geregeld de vraag: hoe gevaarlijk is Johannesburg nu eigenlijk? Rij je bij het stoplicht door rood? En heb je altijd ramen en deuren op slot? In het kort: geen idee, nee en nee. Als je me deze vragen zou stellen over Rotterdam, dan zou je dezelfde antwoorden krijgen. Maar loop ik ’s avonds alleen over straat zoals ik in Rotterdam zou doen? Nou, nee… Dus wat is er dan precies anders?

Laten we beginnen met de manier van wonen. Wij wonen hier toch in een soort van vesting, maar dan in de 21e eeuw. Grote, dikke muren staan er om ons estate en er is weliswaar geen ophaalbrug maar wel een poort waarbij je alleen toegang krijgt op basis van je vingerafdruk. Het is even een gedoe voordat je naar binnen kan, but once you’re in, you’re in!  En wanneer je binnen de muren bent dan merk je eigenlijk niets meer van al die beveiliging. Wij slapen met deuren en ramen open, vergeten wel eens de sleutels uit het slot van de voordeur te halen en hebben geen alarmsysteem in ons huis. Voelt die focus op veiligheid als een omgekeerde gevangenis? Gek genoeg niet… Zoals de postbode bij het straatbeeld hoort in Nederland, valt de bewaking mij hier ook niet meer op… Ik vind het zelfs wel een thuisgevoel geven als ik door de poort rij en de guards mij begroeten met een ‘welcome home’! Maar één tip: maak geen grapje over al deze ‘security’ want je krijgt een preek waar een pastoor jaloers op zou zijn! Alsof je op Schiphol bent en grapt dat je een bom bij je hebt…

Maar buiten het estate, hoe ‘overleef’ je daar? Ten eerste vindt veel plaats in de auto. Niet zo zeer vanwege de veiligheid, maar Johannesburg is gewoon zo uitgestrekt dat je zonder auto nergens komt. Ik rij het liefst met de ramen open en mijn deur op slot. Wat hier geregeld voorkomt is een smash & grab. Terwijl jij wacht tot het verkeerslicht weer op groen springt, wordt je ruit ingeslagen en je tas meegepikt. In het geval van open ramen, scheelt dat in elk geval een autoruit! Nou moet ik eerlijk toegeven, ik rij in een Landrover Defender en deze auto is toch iets te hoog om er via een smash & grab iets uit te halen dus ik rij eigenlijk vrij relaxed rond. Desalniettemin heb ik toch een nieuwe gewoonte ontwikkeld waar mijn rij-instructeur heel blij van zou worden: ik heb nog nooit zoveel in mijn spiegels gekeken. Niet zo zeer om te kijken welke auto’s waar rijden, maar wel om te zien waar elke straatverkoper precies naar toe loopt als ik moet wachten bij het verkeerslicht. Voorkomen is beter dan genezen…

Ik krijg ook wel eens vragen als: kan je overal naar toe of zijn er wijken die je mijdt? Uiteraard zijn er wijken die ik mijd. Er is altijd nog zoiets als boerenverstand, maar ik denk dat meer wijken toegankelijk zijn dan sommige Zuid-Afrikanen denken. Ik heb gewerkt in Maboneng, een hip wijkje, naast Hillbrow, één van de meest beruchte wijken van Johannesburg. Sommige Zuid-Afrikanen verklaren me echt voor gek als ik vertelde dat ik daar werkte. Zij zijn van mening dat het oude centrum waar Maboneng en Hillbrow gelegen zijn, echt een NO GO area is. Ik heb me er eigenlijk nooit onveilig gevoeld behalve dan wanneer ik ’s avonds op basis van mijn Google Maps terug naar huis reed en dan door allerlei buurtjes reed die toch niet heel prettig aanvoelden. Een Landrover Defender is toch echt een white men’s car en die valt dan van mijlenver op in een zwarte wijk.

Wat ik in Nederland dan weer niet zo snel zou doen, maar wat ik hier wel doe: lifters meenemen. Dat lijkt wat tegenstrijdig in een land waar de criminaliteitscijfers zo hoog zijn, maar het openbaar vervoer komt gewoon niet overal en mensen moeten soms zo lang lopen om op de plek van bestemming aan te komen. Een lifter meenemen voor een paar kilometer, scheelt zo een uur lopen. Het grootste gevaar? Een niet-fris ruikende meerijder: deodorant is een luxe die niet voor iedereen is weggelegd…

 

 

 

Een echte man worden doet heel veel pijn in Zuid-Afrika…

‘This December Katiso is getting circumcised’. Wat een heerlijk onderwerp voor als je ’s ochtends je kop thee aan het drinken bent. Sinnah, onze nanny, kijkt me serieus aan. ‘Seriously?’ Om de één of andere manier associeer ik besnijdenis met de Joodse cultuur dus ik reageerde verbaasd. Het zegt meer iets over mijn onwetendheid want sla Wikipedia er maar op na (en daar hebben ze altijd gelijk) en daar staat dat in 2006 zo’n 30% van de mannen wereldwijd waren besneden. Huh? 30%? Dat zijn er echt heel veel… En bij bepaalde Afrikaanse culturen is besnijdenis een belangrijk ritueel. Zonder de besnijdenis is een man geen ‘echte’ man. ‘Aiiii…. That’s going to hurt!’ De arme jongen is namelijk geen baby meer maar al 18!

Ik blijf me verwonderen in dit land. Ondanks de moderne tijd met smartphones en zelfrijdende auto’s, blijven eeuwenoude tradities zoals besnijdenis in stand. Sterker nog, het is de afgelopen jaren alleen maar populairder geworden doordat men denkt dat een besneden man minder kans heeft om door HIV besmet te worden. En HIV is nogal een probleem in dit land: in 2016 was zo’n 19% HIV positief. ‘So, what is going to happen?’ vraag ik. Maar de vraag is niet zo zeer wat (want dat is iets met een voorhuid die er af gaat) maar waar en hoe? Tsja, Sinnah weet er ook niet het fijne van. Vrouwen mogen er namelijk niet bij zijn wanneer jongens in ‘echte mannen’ veranderen. Wat ze wel weet is dat Katiso samen met een aantal andere jong volwassen mannen tegelijk de bergen in gaat voor een twee-, drietal weken. Wanneer ze dan terug komen, zijn ze besneden en zijn ze een ‘echte man’. Gedurende deze periode eten en drinken ze zo weinig mogelijk. Dit om de jongens te ‘harden’ en tegelijkertijd verklein je zo de kans op infectie. En dat is geen overbodige luxe want elk jaar blijken er toch weer jonge mannen in Zuid-Afrika te sterven omdat ze zijn besneden. De setting waarin het gebeurt, is namelijk niet de meest hygiënische die je je kan voorstellen. Traditionele genezers gebruiken vaak ook hetzelfde mes om alle jongens te besnijden en alleen kruiden om te ontsmetten. Anyway… het lijkt mij gewoon allemaal zeer, zeer, oncomfortabel.

Het blijkt dat ook Sinnah zich aan bepaalde geboden moet houden. Zo mag ze gedurende de tijd dat Katiso in de bergen is, geen scherpe materialen gebruiken. Dat betekent dat zij dus niet kan koken. Best onhandig. ‘Ah, it’s fine, I just ask Samuel if he can cook.’ Samuel is ook een zoon van Sinnah en is 11 jaar. Ik geloof dat ik op mijn 11e in de keuken niet verder kwam dan het afdrogen van de vaat dus chapeau voor Samuel. Ander land, andere gebruiken. Verder mag ze ook geen seks hebben. Ik vraag me wel af wat haar seksleven te maken heeft met het besnijden van de tampeloeres (zoals me broer zou zeggen) van haar zoon, maar what the hell do I know?   

 

 

Ik vind tradities en rituelen over het algemeen super mooi. Een overblijfsel van mijn studententijd. Van generatie op generatie worden gebruiken en kennis doorgegeven en voel je je verbonden met zowel de generaties die voor je kwamen als met de generaties die nog gaan komen. Wat ik lastig vind met dit soort rituelen is dat het gepaard gaat met veel kosten. Het is de bedoeling dat er een feest van tevoren wordt gegeven waarbij er twee schapen moeten worden geslacht, er moet traditionele kleding worden gekocht en er moet liters Afrikaans bier worden gemaakt. Al met al is Sinnah er meer dan een maandsalaris aan kwijt. En op mijn vraag wat er dan nu precies verandert voor Katiso, krijg ik eigenlijk geen duidelijk antwoord. Ik durf niet zo goed door te vragen… Al die pijn en moeite voor wat precies?

Rond Kerst, als wij in Nederland zijn, komen we er achter dat Katiso niet heelhuids (ja, ja, ik maak hem gewoon) uit de bergen is gekomen. Hij is ernstig ziek. Het is onduidelijk of hij een infectie heeft opgelopen of dat er iets anders aan de hand is. Hij moet bij terugkomst direct worden opgenomen in het ziekenhuis. Gelukkig komt ie  er weer bovenop en hoort hij niet bij de bovenstaande statistieken van jonge mannen die overlijden tijdens hun besnijdenis.

Zoon nummer 4 is nu 8 maanden. ‘What are you going to do with him’ vraag ik aan haar? ‘Is he going to be circumcised?’ Yes, but I’m taking him to the hospital at the end of the year’! Gelukkig is leeftijd geen restrictie om een ‘echte man’ te worden! 

 

 

Kolonisten van Catan op z’n Zuid-Afrikaans

Toen wij 2 jaar geleden verhuisden vroeg onze nieuwe ‘huisbaas’ of wij ook interesse hadden om Maggie, de domestic worker (de hulp in de huishouding), over te nemen. Dit zou dan om twee dagen in de week gaan. Dit lijkt een simpele vraag, maar ik merk dat ik als Nederlander het antwoord toch best complex vind. In Zuid-Afrika is het heel normaal om voor het huishouden iemand in te huren voor meerdere dagen per week. In veel gevallen wonen deze mensen in de omringende townships en reizen ze elke dag op en neer. Bij ons op het estate wonen echter veel hulpen bij het gezin in. Zij bewonen dan vaak een ruimte naast het huis. Als je dan vanuit Nederland verhuist naar Zuid-Afrika dan is dit even wennen. Het blijft vreemd om iemand in te huren voor huishoudelijk werk wat we zelf ook goed kunnen doen zoals stofzuigen of de afwasmachine uitruimen. Maar dat is het niet alleen. Al deze ‘domestic workers’  zijn ‘black’ en dragen een uniform. Je krijgt het gevoel dat ondanks de afschaffing van de apartheid, de witte madam met haar zwarte hulp nog steeds bestaat.

Tegelijkertijd hebben al deze mensen wel werk. En dat maakt het zo complex. Wanneer mensen zouden besluiten om geen ‘domestics’ meer in te huren dan zijn er heel veel gezinnen die zonder inkomen zouden komen te zitten. De simpele vraag om Maggie twee dagen in de week aan te nemen, is om die reden ook zo lastig. Er is gewoon geen werk voor 16 uur. Ons huis is even groot als ons appartement in Rotterdam en na 3, 4 uur ben je dan echt wel klaar. Maar als ik besluit niet met haar in zee te gaan dan is ze 40% van haar inkomen kwijt en een WW kennen ze hier niet. Ik voel me niet verantwoordelijk voor haar inkomen maar toch… Zonder die twee dagen werk ligt haar levensstandaard echt onder de minimumgrens. Tsja, uiteindelijk gekozen voor de polderoplossing: Maggie komt 1 dag per week waarbij ik met regelmaat vraag of ze toch ook de tweede dag wil komen werken. Gelukkig vindt ze na een aantal maanden een ander adres voor 1 dag in de week en dus zit ze weer op haar oude inkomen.

Maggie komt oorspronkelijk uit Rustenburg en woont nu al enkele jaren in Diepsloot, de township op een kwartiertje rijden van ons huis. Haar man is werkeloos en verblijft in Rustenburg. Elke maand gaat ze één keer op en neer om hem te zien. Daar is ze R300 aan kwijt (op een maandsalaris van rond de R4000). Wanneer ik haar vraag waarom hij niet hier in Diepsloot komt wonen, dan krijg ik daar niet echt een antwoord op (hmm, yes, no, long story….). Het lijkt mij een stuk gezelliger en het scheelt R300 per maand. Wellicht kan zij hem misschien wel helpen aan een baan als tuinman en kan hij ook inkomen genereren. Te meer omdat Maggie namelijk grote dromen heeft. Ze wil graag een huis bouwen in Rustenburg en dan weg uit Diepsloot, weg uit Johannesburg en genieten van haar oude dag.

Maggie en ik hebben het verschillende keren gehad over haar droom. Ze wil een huis met 8 kamers bouwen. Pardon, hoeveel? Mijn eerste vraag is gelijk: waarom acht kamers? Is twee niet voldoende? Ze woont nu in een shack met gedeeld sanitair. Alsof ik van mijn appartement op twee hoog in Rotterdam wil gaan verhuizen naar een villa in het Gooi. Vrij onmogelijke opdracht, los van het feit dat ik geen ambitie heb om een Gooische vrouw te worden. Hoe gaat ze dit in hemelsnaam financieren? Maggie geeft aan dat ze de grond al heeft gekocht en dat ze nu aan het sparen is voor stenen. Alsof we aan het Kolonisten zijn.

De maanden die volgen vraag ik haar regelmatig naar de plannen. Uiteindelijk heeft ze met een aannemer gepraat. Een huis met twee kamers kan gebouwd worden voor tussen de R25.000-R30.000. Dat is zeg maar 7,5 keer haar maandsalaris, omgerekend zo’n 2000 euro. Een smak geld maar dan heb je ook wat! Dat is weer wat anders dan het aflossen van een hypotheek in 30 jaar… Ik durf een beetje met haar mee te dromen!

Maar dat dromen bedrog zijn, wordt enkele maanden later duidelijk. De man van Maggie wordt heel ziek. Hij kan plots niet meer lopen en heeft veel pijn aan zijn benen. Hij moet worden opgenomen in het ziekenhuis. Het ziet er in eerste instantie niet goed uit, maar gelukkig komt hij er weer helemaal bovenop. Echter, al het geld wat zij in stenen wilden stoppen is opgegaan aan de ziekenhuisopname want een zorgverzekering kunnen zij zich niet veroorloven. Het is echt alsof we aan het Kolonisten zijn. Er is net 7 gegooid en we zijn al onze grondstofkaartjes kwijt aan de struikrover. Bye bye house…

 

 

De Richard Branson van de township!

Ik dacht altijd dat een township de plek is waar de allerarmsten wonen en alhoewel ik dat beeld voor Soweto mag bijstellen, geldt dat niet voor de township Alexandra. In Alexandra wonen zo rond de 800.000 mensen. Misschien dat deze township niet zo beroemd is als Soweto maar in Johannesburg is deze minstens zo berucht. Anderhalve jaar geleden toen de xenofobie op een hoogtepunt was, was dit ook de township waar veel aanvallen op (zwarte) buitenlanders plaatsvonden. Bij mijn eerste tour door de stad was dit de township waarvan onze gids direct zei: hier moeten jullie zèker niet komen. Ik wist daarom niet precies wat ik moest verwachten toen ik voor het eerst naar Alexandra ging. En tsja, safety first, dus wij hebben een tour geboekt om dit stuk Johannesburg te kunnen bekijken.

We werden opgehaald door Jeff bij het Gautrain station Marlboro drive. Dit is al zo’n vreemde paradox. Een supermodern metro station gebouwd naast een township waar de allerarmsten wonen. En surprise, surprise, er stonden vier andere witneuzen met een jonge zwarte Afrikaan, dus dan weet je in elk geval dat je goed zit! Het blijft toch iets geks om als enige blanke persoon tussen allemaal zwarte mensen te begeven. Het is zo duidelijk dat je anders bent. De vraag is dan altijd: ben ik nu aapjes aan het kijken of ben ik zelf de grootste aap?

Alexandra is een township vol met shacks. Een shack is ongeveer twee bij drie tot vier meter met een golfplaten dak en daar wonen de mensen dan in. Die 6 tot 8 vierkante meter zijn woonkamer, slaapkamer en keuken tegelijk. Waar is de badkamer vraag je je dan misschien af? De mensen delen hun sanitair dus die ‘badkamer’ kun je buiten vinden. Wildplassen, maar dan anders. Maar wat wellicht bijna net zo irritant is: al deze mensen wonen zo verschrikkelijk dicht op elkaar… De shacks staan aan elkaar gekluisterd en  radio’s en TV staan aan met de volumeknop op 10. Tijdens de hele tour is nergens een moment van stilte te vinden. Maar ook nergens een echt moment van privacy. Sharing is caring krijgt tijdens deze tour weer een geheel andere betekenis. De mensen doen alles met elkaar: ze wonen zo dicht op elkaar dat er eigenlijk geen ruimte is om je ‘eigen’ ding te doen. Je hebt constant mensen om je heen. Tel hierbij de werkeloosheid en het alcoholmisbruik bij op en het is geen wonder dat hier vaak opstootjes zijn.

Wat ik wel echt leuk vind aan Jeff is dat hij een positieve kijk heeft op Alexandra. Hij is duidelijk trots op de township en de mensen die hier wonen en werken. Wij gaan langs bij twee ondernemers, een sportschooleigenaar en een schoenen schoonmaker. Ik ben verbaasd. Alexandra staat bekend als een ‘low class’ township. Net als bij elke andere township is er sprake van een ‘lokale economie’. Deze township economie richt zich vooral op de eerste behoeften van de (arme) bewoners van de township. Een sportschool en het schoonmaken van je schoenen lijken niet helemaal te matchen met dat beeld, maar mooi vind ik het wel!

Wij gaan als eerste langs bij Tumi, een oud bokser die nu een sportschool runt. Ikasi gym heeft hij het genoemd en dat betekent onafhankelijk, vindiNDFQ4977ngrijk, inventief. En dat blijkt! Want sportschool is misschien wat eufemistisch, maar er staan een heleboel fitness apparaten en gewichten in een ruimte die even groot is als twee shacks. Het blijkt dat Richard Branson deze heeft geschonken aan Ikasi gym. Aan de muur hangen posters van Tumi in zijn hoogtijdagen. Een vergeelde krantenfoto van hem en Arnold Schwarzenegger hangt prominent in het midden en uiteraard knalt de muziek uit de boxen. Sportschool vibe alom! Tumi geeft aan dat het vooral in de ochtend en in de avond druk is. Hij biedt een veilige omgeving. Ik ben positief verrast, maar dat zegt vooral veel over mijn vooroordelen. De tweede ondernemer waar we een kijkje nemen is een jongen die sneakers schoonmaakt. Ik vraag hem hoeveel het kost om je sneakers schoon te maken. Het lijkt mij namelijk niet je eerste prioriteit als je in Alexandra woont. Hij geeft aan dat het zo’n 50 rand per keer is. Wow! De gemiddelde domestic verdient zo’n 3800-4400 rand per maand. Maar geeft hij aan: ‘most of my clients don’t live in Alex’. Het blijkt dat zijn klanten vooral kinderen van inwoners van Alexandra betreffen. Degenen die ‘het gemaakt hebben’ en één keer per week terugkeren om hun ouders te bezoeken. Het verklaart ook direct waarom je toch vrij geregeld hele dure auto’s door de township ziet rijden.  ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’, dat kennen ze hier niet. ‘If you have it, flaunt it’ is meer het motto!

En dat de zaken goed gaan, blijkt wel uit het feit dat onze schoenenschoonmaker een softijsmaker heeft gekocht. En tsja, je raadt het al, geen sneakers om te laten schoonmaken, maar een ijsje kan iedereen kopen en dus liepen wij als echte witneuzen door een township te likken aan ons softijsje…

Only in South Africa!

 

 

Help! Zwanger in Zuid-Afrika… En nu?

In september 2016 kwam ik er achter dat ik zwanger was.

Aaaaaaaaaaaaagggggggghhhhhhhhhhh!!!

En na deze eerste reactie hebben we gewoon nog drie testen gedaan om van de shock te bekomen. Maar na deze eerste vier reacties kwam de vraag boven drijven: hoe gaat dat eigenlijk in Zuid-Afrika? Gelukkig hoefde ik niet lang op dat antwoord te wachten!

Ten eerste is de hele controle tijdens de zwangerschap niet in handen van een verloskundige maar van een gynaecoloog. Bij de eerste afspraak met de gynaecoloog vraagt ze direct of ik al weet of ik een keizersnede wil of liever vaginaal wil bevallen? Dat woord alleen al… Vaginaal. That’s gonna hurt. Ik ben net gewend aan het idee en nu al nadenken over wat me over een aantal maanden te wachten staat. Ik zit eigenlijk nog een beetje in de ontkenningsfase. Ik moet eerlijk bekennen: beide keuzes klinken niet echt aanlokkelijk. Is er geen ooievaar die ik kan bestellen?

Op zich hartstikke leuk om elke paar weken langs de gynaecoloog te gaan want je kan dan goed de ontwikkeling van je baby op de scan zien. Met 30 weken maken ze dan een 4d scan voor je. Ook leuk! Wel elke keer afrekenen dus al met al ook wel een duur geintje. Het is sowieso wel een duur geintje geworden want onze gynaecoloog heeft blijkbaar vaak naar de l’Oreal reclame gekeken ˜because you’re worth it. In plaats van het normale standaard tarief vroeg zij 4x zoveel. Tsja, je werkt in de private sector of niet. En je hebt glanzend haar of niet!

Wat ik heel fijn vond, en waarschijnlijk is dat in Nederland hetzelfde, is dat je hier overal klasjes voor zwangere vrouwen hebt. Je kan naar de mama yoga, preggiebellies gym, swimming for preggies, etc. Ik was tijdens mijn zwangerschap fitter dan zonder baby in mijn buik. Nou ja, bijna dan. Want die 4 kilo die ik mee moest sjouwen zorgde er toch voor dat mijn sportprestaties ondanks alle inspanning toch wat achter bleven.

Na 40 weken was er nog steeds geen baby. En waar je in Nederland twee weken krijgt, willen ze dat risico in Zuid-Afrika niet nemen en dus hebben wij een afspraak gemaakt om in te leiden. Om 5 uur ’s ochtends werden wij verwacht in het ziekenhuis en het bleek dat wij niet de enigen waren. Er werden ook 3, 4 andere vrouwen ingeleid. Terwijl ik me installeer op mijn kamer komt de verloskundige binnen. Wanneer wil ik mijn epidural (ruggeprik voor pijnbestrijding) gezet hebben? Als ik aangeef dat ik zonder wil beginnen, antwoord ze of ik anders niet het lachgas alvast wil hebben. Hmm… De vraag is dus niet of je pijnbestrijding wilt, maar wanneer?

Gedurende de dag kwam de gynaecoloog een paar keer langs om te checken hoe de voortgang was. Ik weet niet hoe bekend jullie zijn met de serie Friends? The one where Rachel is late? Waar ze ligt te wachten totdat ze naar de verloskamer mag en alle andere vrouwen, die later binnenkomen, allemaal voor mogen. En dat zij boos wordt en wil weten wanneer zij nu eindelijk aan de beurt is? Nou, dat gevoel een beetje. Om half vijf ’s middags hoorde ik nambraaielijk het eerste baby huiltje en toen duurde het ook niet lang voordat nummer 2 en 3 waren geboren en ik nog steeds zat te wachten tot de persweeën zouden komen. Geduld is een schone zaak. Om een lang verhaal kort te houden: uiteindelijk is het een spoed keizersnede geworden. Op het einde zegt de gynaecoloog dat ze bijna klaar is en dat ze de wond aan het dichtmaken is. ‘I know, I can see the smoke’. De huid wordt namelijk dichtgeschroeid dus je ziet de rookpluimpjes omhoog bewegen. Waarop mijn gynaecoloog, schat van een vrouw by the way,  zegt: ‘ja, lekker braaien!’

Only in South Africa!

 

 

Op vakantie worden gebeten door een slang?

Mijn hart maakte op dat moment een klein sprongetje, maar niet om de juiste reden. Te veel National Geographic documentaires gekeken… Dit is zo’n gebeurtenis waar je wel eens over leest of wat je op TV ziet, maar wat nooit jezelf of je familie treft, tot afgelopen december. Wij gingen toen met mijn ouders op safari in Pilanesberg, een safari park in de buurt. Onze gamedrive was half acht afgelopen en wij zouden een kwartiertje later aan tafel gegaan. Op het moment dat wij richting de eettafel in de lodge lopen, komt de hostess, Sara, ons tegemoet: ‘Don’t panic… Your mom has just been bitten by a snake’. Tsja, beetje lastig om dan niet in paniek te raken!

Mijn moeder zit rustig in een stoel alsof er niets is gebeurd. Het advies is om zo min mogelijk te bewegen. De slang is in een hoek gedreven en als ik ga kijken is mijn eerste gedachte: hmm, dit is net een heel lange regenworm. Ik had eigenlijk een formaatje cobra of pufadder verwacht (met dank aan wederom National Geographic). Dan zal het waarschijnlijk wel meevallen was mijn eerste gedachte… grappig dat je dus denkt dat grootte iets zegt over hoe giftig een dier is ondanks de overdosis Freek Vonk die tegenwoordig op TV is, maar we zullen het er maar op houden dat dit niet mijn meest briljante gedachte is.

Er komen twee andere rangers de kamer binnen en zij identificeren gelijk de slang. ‘That’s a stiletto snake. It’s not life threatening’. ‘Jee!’ denk ik blij. En dan gaat de ranger verder: ‘but,…’ ‘Nee, nee, geen but, gewoon alleen not life threatening.’ Het blijkt dat mijn moeder wel behandeling nodig heeft en dat deze slang in Zuid-Afrika verantwoordelijk is voor de meeste lichaamsmutilaties. Met andere woorden: zonder behandeling zou ze wel eens met 10 tenen Zuid-Afrika binnen zijn gekomen en er met 9 vertrekken. Ze moet sowieso twee, drie dagen opgenomen worden in het ziekenhuis en het gaat heel, heel veel pijn doen, geven de rangers aan. Ja, ja, worst case scenario en op zich ben ik een positief mens, maar aangezien ik niets van slangenbeten weet, merk ik dat ik toch wat onrustig word.

Het helpt dan ook niet als de ambulance er pas na een dikke drie kwartier is en de pijn in hevigheid toeneemt… Wat ook niet helpt is dat ik me ga afvragen of het ambulancepersoneel wel kundig is en de ernst van de situatie goed kan inschatten. Als eerste lukt het ze niet om het infuus ineen keer goed aan te leggen en het bloed iets te rijkelijk vloeit. Ten tweede duurt de rit naar het ziekenhuis wel erg lang en vraag ik me af binnen hoeveel red crossuur het antigif precies moet zijn toegediend zodat het gif geen blijvende schade kan veroorzaken. Make hast, make hast!! (En mocht je ooit in dezelfde situatie terecht komen, bij deze de volgende gouden tip: ga tijdens zo’n ambulancerit niet te veel googlen op  zoek naar informatie over de gevolgen van een slangenbeet want alle afbeeldingen van aangedane handen en voeten werken niet bevorderend voor je gestel!) Maar de klap op de vuurpijl was toch de vraag: ‘Is it ok if we stop at the next petrol station to get some energy drinks?’ Are you kidding me?

Wanneer we dan in het ziekenhuis aankomen, moeten we eerst een voorschot betalen om opgenomen te worden op de Spoedeisende hulp. No pay no cure…. Eén voordeel: de SEH zit dan niet snel te vol. Maar ja, ze wordt nu alleen onderzocht door een SEH-arts en behandeling vindt nog niet plaats. Ook daarvoor geldt: de toediening van de pijnbestrijding, het anti-gif en de opname op de intensive care kunnen pas plaatsvinden nadat het ziekenhuis zich heeft verzekerd dat de kosten kunnen worden betaald. Het blijkt dat Menzis vanuit Nederland (op deze zondagavond) al contact heeft gehad met het ziekenhuis en een garantstelling heeft afgegeven. Wat kan je dan blij zijn met hoe alles in Nederland übergeorganiseerd is. Godzijdank blijkt mijn moeder na een paar dagen alweer de oude. Alle tien haar tenen zitten er nog steeds aan!

 

 

Skiën in Afrika!

Het is al weer even geleden dat ik mijn laatste blog heb geschreven. De afgelopen periode veel ondernomen dus gelukkig ook een boel ervaringen om over te schrijven! En één van de topervaringen was toch wel skiën in Lesotho. Toen Gerard hierover hoorde, heeft hij dit direct op zijn bucket list gezet. Niet omdat je er zo geweldig kan skiën maar je kan natuurlijk niet hier hebben gewoond en dan niet deze kans benutten!

Skiën in Lesotho is niet helemaal hetzelfde als in de Franse Alpen. Als eerste hoef je er maar 5 uur voor te rijden in plaats van 10 uur. Ten tweede kregen wij een persoonlijk weeralarm toegestuurd. Vanwege extreme weersomstandigheden ontvingen wij voor vertrek smsjes met het uitdrukkelijke verzoek om tussen 10 en 15 aan te komen. Tsja… Dat wordt lastig want er moet nog wel gewoon gewerkt worden en Zuid-Afrikanen vinden al snel iets onveilig naar onze mening. Wij gingen dus om 1830 de grens over en de eerste 40 km daarna was er niets aan de hand. Ik weet nog dat ik dacht: ‘zie je nou wel, prima weg, what’s all the fuss about?’ Wat opviel is dat Lesotho een stuk aIMG_3982rmer is dan Zuid-Afrika. Elektriciteit was er maar in beperkte mate. We reden daarom in het pikkedonker langs dorpjes waarbij er plots allerlei Lesothoes, gekleed in een donker kleed, opdoemen voor je koplampen. Maar na die eerste 40 km begon het. Er was echt heel veel sneeuw gevallen en van pekelen hebben ze in Lesotho nog niet echt gehoord… Dus misschien hebben Zuid-Afrikanen soms wel gelijk als ze zeggen dat je in de avond niet moet rijden… Enfin, één stuurfoutje verder en we stonden vast. Aiiii… In het donker, in de middle of nowhere en het was KKKOUD. Gelukkig hebben we niet voor niets een 4×4 cursus gedaan. En gelukkig zijn er altijd mensen om je te helpen! Hierdoor waren wij in no time weer on our feet! Als dank hebben wij drie Lesothoes die je van mijlen en ver al kan ruiken een lift gegeven, maar waar helaas tussen hen en ons helaas nog geen halve meter verschil zat. Het is geven en nemen he? Ondanks de kou dan toch maar met de ramen open rijden… Uiteindelijk waren we om 20:45 uur bij Afriski en konden we gelijk mee in de après ski… Warme choco met rum, schnitzel en bratwurst, dronken jongelui die nog meer shotjes tot zich nemen: het is er allemaal. Ik miste alleen Anton aus Tirol!

Maar het ging natuurlijk om het skiën. Wanneer we wakker worden en ik door het raam naar buiten kijk, blijken we iIMG_3984n een winter wonderland beland te zijn. Overal om ons heen is er sneeuw – alles is wit en de lucht is kraakhelder. Het is alsof je wakker wordt in de Alpen en dat op maar vijf uur rijden van Johannesburg… Hoe geweldig is dat?! Afriski heeft twee pistes geprepareerd: eentje voor mensen die al kunnen skiën en een babyweitje voor de debutanten. Het grote verschil met Europa: alhoewel hier iedereen in hippe skikleding loopt en er uit ziet alsof ze al jaren professioneel snowboarder of skier zijn, vallen ze bijna allemaal door de mand als er daadwerkelijk iets moet worden gedaan! Hierdoor is de babywei erg druk en heel eerlijk: het is ‘instant entertainment’. Het zijn nu geen kinderen die schattig hun eerste meters op de sneeuw maken, maar vooral volwassen die constant over hun eigen benen struikelen! Leedvermaak blijft toch een fijn vermaak… De andere piste is een heerlijke brede blauwe piste en daar mogen alleen mensen komen die ook kunnen skiën. Niet te druk en in 5 minuten (als het niet sneller is) ben je weer beneden.  Maar wat ik het leukste vond? In een omgeving waar zoveel volwassenen debutant zijn en niet op een blauwe piste mogen, lijk zelfs ik een zeer goede skiër!

Hoe overleef je het Zuid-Afrikaanse verkeer?!

Afgelopen week sprak ik Keanu, mijn favoriete barista voor drie dagen in de week. Hij was weer eens op de motor gekomen en ik stelde hem de vraag: hoe overleef je nu het Zuid-Afrikaanse verkeer met allemaal bestuurders om je heen die echt niet kunnen rijden? Hij moest hard lachen! ‘Gevaarlijk om motor te rijden in Johannesburg? Niet echt.’ Ok… niet helemaal wat ik zelf zou hebben geantwoord maar goed, ik heb er vijf keer over gedaan om mijn motorrijbewijs te halen (in het kader van veel plezier, geen talent) dus wellicht ben ik niet representatief… Ik werd toch nieuwsgierig… ‘Hoe vaak heb jij moeten afrijden?’ vroeg ik aan Keanu. ‘Ik heb het in één keer gehaald’.  ‘Ah, you’re a natural!’ zei ik enthousiast. ‘Enne, hoeveel lessen heb je dan gehad? ‘ ‘Drie’. Hmm… misschien hebben ze hier geen natuurtalenten maar zijn ze gewoon  ‘plain stupid’…  Het schijnt hier dus zo te zijn dat als je maar weet waar de koppeling zit en hoe je je remmen moet gebruiken je dan de weg op mag… Best verontrustend. Maar eigenlijk zou me dit niet moeten verbazen want afgelopen week zag ik (wederom) een ongeluk op de snelweg voor mijn eigen ogen gebeuren. De auto voor me, reed doodleuk tegen de vrachtwagen aan, die voor hem reed. Nu vind ik mezelf wel eens kippig, maar om op klaarlichte dag een truck over het hoofd te zien, vind ik toch wel bewonderingswaardig. Ook al doe ik nog zo mijn best, ik geloof niet dat ik dat voor elkaar zou krijgen. Enfin, ik kon gelukkig nog wel naar links uitwijken, dus niets aan de hand!

Voor iedereen die een bezoek aan Zuid-Afrika brengt en een auto wil huren, ik heb hier wat aanvullende tips & tricks als je zelf wilt rijden!

Inhalen doen we van twee kanten

In Zuid-Afrika zijn ze nog in dubio welk principe ze moeten hanteren. Gaan we voor  ‘eigen rijbaan aanhouden’ waarbij het idee is dat je dan niet wisselt van rijbaan en dus van links en rechts kan worden ingehaald of kiest men voor ’links de langzame baan en rechts de snelle baan’? En die twijfel is ook terug te zien in de rijstijl van de Zuid-Afrikaan. Serieus, soms lijkt het alsof je in een scene van The Fast & The Furious terecht bent gekomen. Je wordt dan links en rechts, met verschillende snelheden ingehaald. En soms bedenkt zo’n bestuurder: ‘ik moet mijn eigen rijbaan aanhouden’ zodat ze vervolgens na de inhaalactie weer hard op de remmen trappen omdat ze ineens besluiten de auto voor hun niet meer in te halen. Of ze zijn aan het bellen…

Niet harder dan 120 rijden

Als je niet te veel wilt opvallen en met het verkeer mee wilt rijden zoals we dat in Nederland leren, blijf dan keurig tussen de 80 en 120km per uur rijden, ongeacht welke rijbaan. Het punt is dat hier nogal wat bestuurders hun rijbewijs hebben gekocht, in plaats van te leren rijden en daarna een proeve van bekwaamheid te ondergaan. Hierdoor zijn er veel bestuurders die geen idee hebben wat nu eigenlijk het nut is van je achteruitkijk spiegel of wat je bedoelt met een dode hoek bijvoorbeeld. Maar ze durven ook niet zo goed harder te rijden dan 120. Op zich niet zo erg, ware het niet dat ze hier ook wel eens de snelweg opdraaien terwijl ze 50 rijden. Doodeng.

Geen bumperklevers, maar wel 4 x4 duwers

Zuid-Afrikanen zijn een stuk relaxter dan Nederlanders in het verkeer. Dat irritante bumperkleven gebeurt hier toch veel minder vaak. Erg prettig. Waar ze hier dan wel last van hebben: 4 x 4’s die andere auto’s van de weg drukken… Je kan niet alles hebben.

Geen Ikea file!

Wat is er nou vervelender dan in het weekend in de file te staan op de A13 van Rotterdam richting Delft omdat half Delfland heeft bedacht Zweedse gehaktballen te willen eten voor 1 euro? In Zuid-Afrika hebben wij geen Ikea dus dat is in elk geval één zorg minder. Tot afgelopen april… Weliswaar betreft het geen Ikea, maar sinds april is de grootste mall van Afrika geopend met de toepasselijke naam: Mall of Africa. Een opgepimpte versie van Hoog Catherijne zou ik zeggen, maar hier vinden ze het helemaal fantastisch! De eerste dag zijn er in de eerste 8 uur 98.000 bezoekers geweest. En ja, je leest het goed, die laatste 0 is GEEN tikfout… De N1 richting Pretoria is vanaf nu een NO GO.

Langzaam optrekken

Dat Zuid-Afrikanen relaxter merk je ook aan hun reactiesnelheid bij het verkeerslicht. Als in Nederland het verkeerslicht op groen springt, dan rijdt de eerste auto gelijk weg. Hier springt het verkeerslicht op groen…. Then… Wait for it…. And go! Super irritant als je haast hebt. Ben je ongeduldig en wil je nog eens een les in het hebben van geduld? Hier in Zuid-Afrika krijg je het gratis en voor niets!

Wie het eerst komt…

In Zuid-Afrika lossen ze het probleem van de gelijkwaardige kruising als volgt op: niet wie van rechts komt heeft voorrang maar degene die als eerste aan komt. Op zich best een vriendelijk systeem. Je leert je andere weggebruiker wat te gunnen. Echt efficient vind ik het geloof ik niet. Zeker op grote kruispunten, als de verkeerslichten het weer eens niet doen, zitten bestuurders toch vaak op elkaar te wachten: ‘nee, ga jij maar’… ‘Nee, nee, ik wacht nog op die van links’… Mijn tactiek: Effe wachten en dan rij ik gewoon zachtjes door (toch handig om dan een grote 4 x 4 onder je kont te hebben) en dan merk ik vanzelf wel wat er gebeurt…

Politie agenten die moeten zorgen voor een betere doorstroming

Dit kan geweldig goed uitpakken! Maar meestal niet. Sorry. Soms dan sta ik voor een kruispunt en dan denk ik: ‘het is groen mensen, rijden!!’ Oh, nee… er staat een agent het verkeer te regelen… Heb ik nog wat te snacken bij me, want dit kan nog wel even duren..

Vraag om een parkeerplaats als je hem niet kunt vinden

Vind je het ook altijd zo vervelend om te zoeken in een vreemde stad naar een parkeerplaats die je dan niet kan vinden. Mocht dat je hier overkomen: vraag dan aan de parking guard waar je hem neer mag zetten. Laatst was ik weer in Sandton het nieuwe zakelijke centrum, met van die prachtige parkeergarages die een maximaal inrijhoogte hanteren van 2,10m. Ja, daar pas ik dus niet in met mijn Defender en dakrek… Gelukkig zijn daar dan je vrienden van de parking! Je mag hem dan gewoon op de stoep zetten voor de parkeergarage. Extra voordeel: het is goedkoper om de parking guard te betalen dan mijn parkeerticket! Ik zeg twee vliegen in één klap! You gotta love this country!

Wees voorbereid op het onverwachtse

Een laatste niet onbelangrijke les: wees overal op voorbereid! In Nederland hebben wij rijbanen en iedereen blijft tussen die rijbanen rijden, gestructureerd en volgens de regels. Wees niet verbaasd als je hier op de snelweg rijdt en dan ineens in de ankers moet omdat het autootje voor je met zijn 1.0 benzinemotor de helling niet op kan (mocht je een auto willen huren, neem erimages dan één met een redelijke motor, ga je zoveel plezier van hebben). En waarom zou een snelweg alleen voor auto’s mogen zijn? Ook lopend kom je soms het snelst bij je bestemming. En nee, deze wandelaren hebben geen felle en reflecterende kleding aan zodat je ze goed ziet. En soms steken ze ineens over, om dan toch weer te twijfelen aangezien je toch harder komt aanrijden dan ze hadden verwacht…  Eh… What to do? Helemaal lastig met pay weekend, want dan zijn er ineens veel meer dronken mensen op straat. Maar die overstekende koeien op een weg waar je 120km mag – die vind ik toch nog het moeilijkst in te schatten.

 

 

Black matters. Racisme in Zuid-Afrika

Vanuit Zuid-Afrika volg ik nog steeds het Nederlandse nieuws. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik nu.nl of Facebook check. De Zwarte Pieten discussie of de hele rel rondom Sylvana Simons is dus niet aan mij voor bij gegaan. Op zich best boeiend om deze discussie te volgen vanuit een land wat bekend staat om ‘apartheid’. Mensen uit Nederlanders vragen mij wel eens hoe het nu in Zuid-Afrika is? Hoe gaat het met een land waar zo’n 20 jaar geleden de apartheid is afgeschaft? Is er nog veel racisme? En wat mij dan opvalt is dat de Nederlandse discussie altijd gaat over zwart versus wit. En veel Nederlanders denken dat dit in Zuid-Afrika ook het geval is. Begrijp me niet verkeerd: er is hier nog steeds een groot verschil tussen blank en zwart – dat is in 20 jaar niet zo maar opgelost. Maar racisme vindt hier in grote mate plaats tussen de verschillende zwarte bevolkingsgroepen, of ze nu Zuid-Afrikaan, Zambiaan of Nigeriaan zijn. Op zich niet verrassend… Wij denken tenslotte ook dat alle Belgen bier drinken en dom zijn, Duitsers geen humor hebben en Schotten de hele dag een kilt dragen.

Tijdens de borrel je buren belachelijk maken is toch iets anders dan hoe ze hier uiting geven aan xenofobie, vreemdelingenhaat. Je raadt het al… Er wordt hier geen uitzwaaidag op Facebook georganivluchtelingenkampseerd (wat trouwens ook achterlijk is). Nee, hier worden mensen neergestoken of nog veel erger: in brand gestoken. De ‘deadscenes’ van Game of Thrones zijn er niets bij.  Vorig jaar was het zelfs zo dat in Durban een provisorisch tentenkamp werd opgezet omdat immigranten niet meer veilig waren. En er zijn verschillende Afrikaanse landen die hun burgers proberen te evacueren uit Zuid-Afrika. Stel je eens voor: dat Polen bijvoorbeeld alle Polen terug gaat halen omdat de situatie in Nederland te onveilig is voor deze mensen.

Waarom is de haat zo groot tegen vreemdelingen in de ‘regenboognatie’ zoals Zuid-Afrika zich met trots noemt? Ja, daar is niet veel nieuws onder de zon… Zuid-Afrika heeft één van de grootste economieën van het continent maar ook Zuid-Afrika heeft last van de crisis. De werkeloosheid is hoog en van immigranten wordt toch gezegd dat zij de baantjes inpikken. Zij willen meer werken, tegen een lager uurloon. Of dit terecht is…? Maar discriminatie vindt niet alleen plaats richting immigranten, ook richting andere mensen van andere stammen. Zo heb je de Zulu’s, de Xkosa’s, Tswane, Venda en nog een aantal. En dat gaat toch ook niet altijd samen. Gerard heeft bijvoorbeeld meerdere productielijnen lopen op zijn fabriek. Het bleek dat bepaalde productielijnen alleen door bepaalde stammen werden bemand. Toen hij iemand aannam van een andere stam heeft deze medewerker, bang voor zijn eigen veiligheid, binnen een week om overplaatsing gevraagd. Wat doe je dan? Laat je de man op zijn plek? Als signaal dat je tegen discriminatie bent? Of ga je er in mee vanwege de veiligheid van deze man? Hoe ga je het bespreekbaar maken?

Met het afschaffen van de apartheid, lijken er allerlei andere soorten racisme zichtbaar te worden. Want naast zwart-wit, zwart-zwart, is de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen hier enorm, maar ook de ongelijkheid tussen arm en rijk.  Waar verschil juist voor kleur kan zorgen, worden verschillen moeilijk als de één denkt dat de ander minder is. En dan hebben we helaas nog wel een weg te gaan…. En niet alleen in Zuid-Afrika.

De Zuid-Afrikaanse politiek… dat is pas genieten!

Na al het serieuze nieuws over Brexit en de Amerikaanse presidentsverkiezingen dacht ik dat het tijd was voor wat luchtigere politiek. De politiek in Nederland is alleen wel vrij voorspelbaar en het nadeel dRutteJacob_Zuma_2014_(cropped)aarvan is dat het eigenlijk ook gewoon heel saai is. En om dat te demonstreren dacht ik dat het wel leuk zo zijn om de Zuid-Afrikaanse president Jacob Zuma eens naast onze eigen MP, Mark Rutte, te zetten…

 

De liefde

In het geval van Mark blijft heel Nederland zich toch afvragen: is ie het of is ie het niet? We zien hem nooit met een vrouw, we zien hem ook nooit met een man. Maakt het überhaupt wat uit? Nee. Maar toch schijnt deze vraag met regelmaat weer boven te komen drijven bij de Story’s en Privé’s van deze wereld. In het geval van Zuma is het een stuk makkelijker: hij heeft ondanks zijn functie niet tijd voor één vrouw, maar voor meerdere. Chapeau! De man is een groot voorstander van polygamie. Happy wife, happy life! Dus waarom houd je het bij één?

Financiën

Ook hier is het verhaal van Rutte toch wat minder spannend. Al jarenlang gaat PvdA’er Jeroen over de centen. Ze zijn misschien niet de beste vrienden, maar Jeroen wilde wel 18 miljard bezuinigen… Het resultaat is dat wij een vrij stabiele economie hebben en na tijden van crisis toch weer hier uit lijken te klimmen als land. In het geval van Zuma ligt het allemaal wat smeuïger… Een vriendje van Zuma had ruzie met de minister van Financiën Nene, dus vandaar dat hij hem maar naar huis heeft gestuurd. Des van Rooijen, een onbekend Kamerlid werd toen naar voren geschoven als opvolger. Onbekend maakt onbemind zullen maar zeggen en in Zuid-Afrika kende eigenlijk niemand Des waarop de Rand een koersval maakte van bijna 15% waardoor het vermogen van veel Zuid-Afrikanen ook gelijk met 15% verdampte. Een knappe prestatie van onze Zuid-Afrikaanse president! Tsja, we kunnen niet allemaal de apartheid afschaffen he?

Beste vriend

Mark zijn beste vriend is Jort Kelder. En wat moeten we daar nou van zeggen… Ik geloof dat het meest spannende hierbij de bretels van Jort zijn… Zuma daarentegen kiest voor de Gupta’s. Dit betreft één van de rijkste Indiase families in Zuid-Afrika. In 2013 werden er voor het eerst vraagtekens gezet bij de banden tussen Zuma en de Gupta’s. Voor een bruiloft in Sun City mocht een gupta3privé-vliegtuig met gasten landen op de luchtbasis bij Pretoria om vervolgens de gasten met loeiende sirenes naar het feest te brengen… De vraag hoe nauw de banden eigenlijk zijn, werd steeds groter naarmate er meer ‘activiteiten’ van de Gupta’s in het nieuws kwamen. Zo zouden zij het ministerschap hebben aangeboden aan de Staatssecretaris van Financiën aangezien zijn baas (diezelfde Nene) het veld moest ruimen.  We zouden in Nederland toch raar staan te kijken als Dijsselbloem wordt ontslagen en dat Jort Kelder dan het ministerschap aan een ander zou aanbieden. Hmmm, biedt wel weer perspectief om de Nederlandse politiek frivoler te maken…

Degelijk 

Mark is oerdegelijk. Dat zie je aan zijn pakken, aan zijn uitstraling en er is geen echte roddel over Mark te vinden. Geen rare avonturen met vrouwen, drugs20140320-YaloZuma zwembad of smeergeld… Nee, over Mark is niets geks te vinden… Maar gelukkig laat Jacob Zuma ons wederom niet in de steek! Het Hooggerechtshof heeft aangegeven dat Zuma onterecht gemeenschapsgeld (20 miljoen EUR!) heeft gebruikt om zijn huis met zwembad te bouwen. Als tegenargument daarop gaf Zuma aan dat het water van zijn zwembad ook gebruikt kon worden om branden te blussen… Are you kidding me? De man heeft wel in elk geval wel een levendige fantasie. Misschien dat hij de 738 aanklachten wegen corruptie ook weg kan denken!

Rekenen

In Nederland is wat gedoe over een rekentoets, maar één ding weet ik wel zeker: Mark zit er soms 50 miljard naast als ie bij de Europese Commissie langs is geweest, maar samen met Jeroen vindt ie altijd weer een oplossing. En waarom? Omdat die gasten kunnen rekenen! Dit in tegenstelling tot ons Zuid-Afrikaanse staatshoofd. Zuma denkt bijvoorbeeld dat er 100 miljoen mensen op hem gestemd heeft. Best bijzonder in een land met 55 miljoen inwoners. Verder heeft de beste man moeite met getallen uit te spreken die bestaan uit meer dan 4 cijfers en Zuma denkt dat Afrika het grootste continent ter wereld is. Not even close… maar wat de man echt niet kan is tellen

82963 zuma tellen

Nederland is misschien niet het land met de meest charismatische politici of de meest aantrekkelijke (de MP van Canada Justin Trudeau heeft by far mijn voorkeur) maar Zuid-Afrika heeft het toch wel erg slecht getroffen. Een fantast met op macht beluste vrienden die met gemeenschapsgeld zijn gehele familie onderhoudt. Misschien moet ie het toch maar bij één vrouw houden?